De opofferingen van Stephen Roche

De opofferingen van Stephen Roche – Geen grenzen, geen excuses

Slechts acht wielrenners hebben twee grote Rondes in een jaar gewonnen en slechts zeven wonnen een grote Ronde en het Wereldkampioenschap in hetzelfde jaar. Er zijn maar twee wielrenners die de "Triple Crown of Cycling" op hun naam hebben dankzij hun overwinning in de Giro d’Italia, de Tour de France en het Wereldkampioenschap. Deze legendes zijn niemand minder dan The Cannibal Eddie Merckx en een bescheiden Ier met de naam Stephen Roche.

Het onheil slaat toe

Stephen Roche werd 21 jaar in 1980 en had een goede positie in de Klassiekers voor professionele wielrenners. In 1986 kwam Roche tegen een hoge snelheid ten val waardoor hij een chronisch letsel aan zijn rechterknie opliep. Toch koos Roche ervoor zijn carrière als profwielrenner voort te zetten en hij koerste in 1987 alsof het zijn laatste seizoen was.

Rijden als een amateur

De seizoensstart in 1987 moest de vervulling van een droom zijn voor Roche. Hij loste de verwachtingen in als winnaar van de Volta a la Communitat Valenciana en plaatste zich als derde in meerdere Klassiekers. Ondanks zijn goede prestaties vertelde Roche aan journalisten dat hij "reed als een amateur".

Daarna won Roche drie etappes in de Giro d’Italia om uiteindelijk als eerste Ierse wielrenner zegevierend over de eindmeet te rijden. Zijn naam lag op de lippen van de hele wielerwereld. Als amateur Stephen Roche hiertoe in staat is, stel je dan eens voor wat hij als profwielrenner allemaal zou kunnen bereiken.

Licht aan het einde van de tunnel

Roche omschreef zijn Tour de France van 1986 als een "donkere tunnel van pijn" en niemand zou het hem kwalijk hebben genomen als hij eruit was gestapt. Maar Roche leerde om zijn grenzen van pijn en vermoeidheid te verleggen en greep de zege in de 21e etappe.

Pure wilskracht

In de 20e etappe van de Tour de France van 1987 zat Roche zijn rivaal Delgado op de hielen. Roche wist dat Delgado graag klom en dacht dat Delgado zich inhield voor een aanval op La Plagne. Daarom besloot hij om vroeg in de etappe een verrassingsaanval te doen door in z'n eentje de 2000 meter van de Col de la Madeleine te beklimmen.

Delgado haalde de tijd in en deed een aanval op La Plagne, net zoals Roche voorspelde. Door Delgado een minuut voorsprong te geven, hoopte Roche dat Delgado genoeg zou ontspannen zodat hij zijn voorsprong niet groter zou maken. Zodra Delgado de leiding had, trok Roche – tot grote verbazing van de commentatoren – alle registers open en had hij genoeg power in de benen voor de rest van de klim.

Een legende was geboren

Roches inspanning was zo kolossaal dat hij het bewustzijn verloor en aan het einde van de etappe in elkaar zakte. Nadat hij zuurstof in de ziekenwagen kreeg toegediend, kwam Roche uiteindelijk opnieuw bij. Toen ze hem vroegen of alles in orde was, antwoordde hij: "Ja ... maar laat de vrouwen nog maar even wachten".

Roches besluit om verleiding te vermijden was verstandig. Uiteindelijk won hij de Tour de France in 1987 en eindigde slechts 40 seconden sneller dan Delgado. Later in datzelfde jaar werd Roche ook de trotse winnaar van het Wereldkampioenschap in Villach, Oostenrijk. Hierdoor was hij de tweede wielrenner ooit die de "Triple Crown of Cycling" behaalde.

Welk obstakel?

Wielrenners die de top bereiken, kunnen beoordelen wat ze echt belangrijk vinden in het leven. Roche zei ooit: "Ik wil mijn fiets nooit kwijt. Mijn grootvader is in de zeventig en fietst nog overal rond. Dat vind ik geweldig. Daarom zal fietsen altijd onderdeel van mijn leven blijven." Dat zijn de woorden van een wielrenner in hart en nieren.

Terug naar de hoofdpagina